ก่อนที่หัวใจ..จะยอมรับใครสักคน ต้องรู้จัก "ลืมตา" ให้กว้าง
มองกันและกันให้ครบทุกด้าน ทั้ง "แง่งาม" และ "มุมหม่น"
ของคนคนนั้น เมื่อหัวใจ ยอมรับคนคนนั้นได้แล้ว
สายตาก็ต้องเรียนรู้การ "หลับตา" ไม่มองอะไรที่ไม่ควรเห็น
ยอมรับอีกด้านของอีกคนให้ได้.....

เราว่าทุกๆ ความรักจะมีช่วงเวลาของความ "ไม่เข้าใจ" เกิดขึ้นมาได้เสมอ
ถ้าเรารู้จัก "หลับตา" หรือ "ลืมตา" เสียบ้างในบางช่วงเวลา
เพื่อให้ "แววตาของความรัก"ได้มองกันอย่างเข้าใจ ตลอดไป...

ในหนังฝรั่งหลายๆ เรื่องในการบอกรัก....มักจะมีประโยค
ที่ว่า.. you're real love of my life..เธอคือรักแท้ของฉัน
ทุกครั้งที่มีอันเป็นไปกับความรัก ก็จะตั้งคำกลับไปที่ประโยคนั้นเสมอ
ว่าใครสักคนที่เป็นรักแท้มีจริงหรือเปล่า....

Endless Love became End of love.
เมื่อความรักที่เคย "ลงรอย" เริ่ม "โรยรา" เมื่อคำรักที่เคยเขียนให้ไม่ชัดเจนเหมือนเดิม
และเริ่มเปลี่ยนแปลงความหมาย
การที่ใครสักคนจะลบมันออกแล้วบอกลา
จึงเป็นสิ่งที่มีเหตุผลตามสมควร...

ทั้งที่เรามีช่วงเวลาที่เป็น "แง่งาม" มากมาย
แต่ในช่วงเวลานั้นเราเลือกจมตัวเองอยู่ใน "มุมหม่น"
เราเลือกจำครึ่งหลัง ของความรักที่แตกหัก
แทนที่จะเป็นครึ่งแรกของความรัก
ที่คนสองคนช่วยกันเติมเต็ม ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นนะ.....

กาลเวลาผ่านไป ทำไมคนเราต้องเปลี่ยนแปลงด้วยนะ
คนคนเดียวทำให้เรามองโลกพลิกกลับไปอีกด้านหนึ่ง
ได้มากมายขนาดนี้เลยเชียวหรือ เป็นช่วงเวลาที่ "หนักมาก" ช่วงหนึ่งของชีวิต

มีเพื่อนคนหนึ่งให้คำปลอบโยนว่า......
จริงอยู่ โลกหมุนรอบดวงอาทิตย์ไม่ถึง 2รอบ แต่ว่า
ในระหว่างนั้นมันหมุนรอบตัวเองแล้วไม่รู้กี่รอบ
วันเวลาขนาดนั้น มากพอที่จะทำให้อะไรๆ เปลี่ยนแปลงได้เสมอ
ด้วยความรู้สึกเดียวกัน เราถามเพื่อนอีกคนว่า.....
กาลเวลาผ่านไป ทำไมคนเราต้องเปลี่ยนแปลงด้วยนะ

ได้ยินคำตอบว่า "ก็แปรงมันเก่าน่ะสิ ถึงต้องเปลี่ยน ไม่งั้นก็แปรงฟันไม่สะอาด"