2008/Apr/15

 

เพราะการรักใครสักคน นั่นก็หมายถึง
การรักตัวเองในอีก 1 รูปแบบ
เลยไม่แปลกที่เวลาเราทำอะไรให้กับใคร
สิ่งที่ได้กลับมาก็คือความชุ่มชื่นใจแก่ตัวเอง

“เติมให้เขา เราก็ได้”

เป็นไหม ที่ความตื่นเต้นจะติดตัวเสมอ
ทุกครั้งที่เรายกโทรศัพท์หาใครสักคนที่เราชอบ
แม้จะยังไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะชอบเราบ้างหรือเปล่า
หรือแม้กระทั่งการส่งดอกไม้ไปให้เขา
และเราก็ลุ้นด้วยอาการใจจดจ่อว่า
คนปลายทางจะรู้สึกยังไง ชอบไหม
และจะรู้สึกดีๆ กับคนต้นทางบ้างหรือไม่


สิ่งเหล่านี้ล้วนแต่เป็นความพิเศษที่เกิดขึ้น
จากคนหนึ่งถ่ายทอดไปยังอีกคนหนึ่ง
เหมือนกับคลื่นลูกแล้วลูกเล่าที่ทยอยกันซัดเข้าสู่ฝั่ง
พื้นทรายยิ่งซึมซับน้ำได้มากเท่าไหร่ ซัดไปก็หายไปเท่านั้น


ส่วนผืนทรายที่เกาะตัวกันอย่างหลวมๆ
ก็ง่ายที่จะหวั่นไหวไปตามเกลียวคลื่น
และความหวั่นไหวนี่เองที่หลังจากก่อตัวขึ้นมาแล้ว
มันก็จะแปรสภาพกลายเป็นความพิเศษ
ที่ถ่ายทอดกลับคืนไป
จนทั้งเกลียวคลื่นและผืนทราย
กลายเป็นความพิเศษของกันและกัน

และคำว่า “กันและกัน” ที่ได้มา
มันคงไม่ยากเท่ากับการรักษาเอาไว้ให้ได้...นานแสนนาน
แต่จะมีสักกี่คนเล่าที่จะกอดเก็บมันไว้ได้จนตลอดรอดฝั่ง
.........................................................................


หลายคู่ตั้งแต่เริ่มจีบจนเลิกจีบ
ก็ยังคงมีความพิเศษให้กันได้อย่างสม่ำเสมอ
ไม่ว่าจะเป็นดอกไม้ พาไปกินข้าว ซื้อของ โทรหากันทุกวัน
การแสดงออกถึงความรักด้วยคำพูดและการกระทำ
และสิ่งที่อาจจะหายากที่สุดในบางคู่คือ “เวลา”
ก็ยังไม่หลงลืมที่จะหยิบยื่นให้กัน


ส่วนอีกหลายคู่ที่ปล่อยให้จืดจางลงไป
ก็โยนความผิดให้กับ เวลาบ้าง ระยะทางบ้าง
จนหลงลืมว่าบางครั้งสาเหตุจริง ๆ
แค่ก้มลงมามองที่ใจตัวเองก็หาเจอแล้ว

อย่าโทษใคร ถ้าหัวใจเรานั่นล่ะที่เปลี่ยนแปลง

“รัก”
“รักเธอที่สุด”
“เธอคือหัวใจของฉัน”
“รักเธอทั้งหมดของหัวใจ”

เพลงเหล่านี้ก็เบาลงไป
และ volume สำหรับเพลงชุดใหม่ๆ ก็ดังขึ้นมาแทน

“รักภาษาอะไร”
“รักแท้ดูแลไม่ได้”
“รักแท้ในคืนหลอกลวง”
“เลิกกันเถอะ”
ซึ่งบางเพลงอาจจะดังจนคับหัวใจ

ก็อย่างที่ใครๆ ก็บอกนั่นล่ะว่า
คนอกหักเพลงอะไรก็โดนไปซะหมด
แต่ถ้ายังสมหวัง เพลงเศร้าแค่ไหนก็เป็นได้แค่เพลงๆ หนึ่ง
ที่รู้สึกว่าเพราะ แต่ไม่กินเข้าไปถึงใจ
......................................................................


ก็เพราะหัวใจ..ไม่ว่าของใครก็บังคับไม่ได้ รวมทั้งใจตัวเอง
และก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องเปลี่ยนด้วย
ถ้าใจสองใจยังเชื่อมกันได้อย่างดีอยู่
ซึ่งถ้าคุณยึดถือการปฏิบัติต่อกัน
ให้ทุกวันเป็นเหมือนวันพิเศษ


เพื่อความรักอันยืนยาวก็ไม่ผิดอะไร
แต่ถ้าใครไม่สามารถทำได้
ก็ทำทุกวันให้เป็นวันธรรมดาสิครับ
ยังให้ความรู้สึกดีๆ เหมือนเดิมต่อกัน
ยังคิดถึงกันเหมือนเดิมแม้อยู่ไกล
สร้างความรู้สึกให้อีกฝ่ายมองเห็นว่า
สิ่งธรรมดาที่เกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอ
มันอาจจะดีกว่าสิ่งพิเศษ
ที่เมื่อไหร่ก็ตามที่ยังเหมือนเดิม
มันก็ไม่ใช่ความพิเศษอีกต่อไป


“เพราะคงไม่มีใครสรรหาความพิเศษที่แปลกใหม่
มามอบให้กันได้ทุกวัน”

แต่ถ้าอีกฝ่ายยังเรียกร้องหาความพิเศษตลอดเวลา
และมองว่าความธรรมดาที่สม่ำเสมอก็ไม่น่าสนใจ
ร่ำ ๆ ว่าจะไปหาความตื่นเต้นเร้าใจใหม่จากคนอื่นอยู่ดี

นึกย้อนถึงประโยคธรรมดาที่ว่า
“เพราะหัวใจ...ไม่ว่าของใครก็บังคับไม่ได้” กันดีกว่านะ

 

Comment

Comment:

Tweet